Category: Gedachtegoed

Sinds ik ben begonnen met de Art Journal Starter Class, is er één vraag die constant door mijn hoofd spookt: “wat heb je nodig?” Het is een vraag die in de cursus wordt gesteld over art journaling in het bijzonder, maar het kan natuurlijk op nog veel meer dingen van toepassing zijn. Vandaag realiseerde ik mij dat in mijn geval de vraag ook erg nuttig is voor bepalen op welke hobby ik de focus wil leggen en dat het antwoord daarop gerust van week tot week of zelfs van dag tot dag kan wisselen.

Je hoeft niet veel tijd te spenderen op mijn blog of mijn Instagram om te zien dat ik meer dan genoeg hobby’s en interesses heb. Ik zou nu wel kunnen zeggen dat ik mij dan ook nooit verveel, alleen dat is niet waar. Gelukkig ook maar, want het is vaak ook verveling dat de creativiteit stimuleert. Denk maar eens aan al die geniale ideeën die je hebt gekregen tijdens bijvoorbeeld het douchen of wanneer je op het punt staat om in slaap te vallen. Je hersenen hebben die momenten van een gebrek aan stimulans namelijk nodig om ruimte te kunnen maken voor creativiteit. Echter: je kan je eigen creativiteit ook in de weg staan.

Als je niet weet wat je nodig hebt, is het heel lastig om je creativiteit te uiten. Hierbij bedoel ik niet dingen als welke pen of welk papier te gebruiken, hoewel het zeker niet onbelangrijk is om te ontdekken wat voor jou het beste werkt qua materialen, maar zaken als “wat past op dit moment het beste bij mijn humeur?” of “wat kan ik nu doen met mijn huidige energie niveau?” Dat lijken hele simpele vragen, alleen kan het soms toch behoorlijk lastig zijn om daar het juiste antwoord op te vinden. Wat ik alleen heel lang niet doorhad, is dat mijn grote verzameling hobby’s onderdeel is van dat antwoord voor mij.

Jarenlang heb ik gedacht dat ik zo iemand was wiens hobby het verzamelen van hobby’s was. Zeker op creatief vlak heb ik al heel wat hobby’s geprobeerd en zijn er ook genoeg van die hobby’s op het kerkhof van verloren interesse belandt. Dat bij mij later werd vastgesteld dat ik een brein heb dat ‘alle dagen heel druk’ is, was wat dat betreft dan ook nogal een inkoppertje. Maar het maakte het schuldgevoel niet minder. Waarom konden andere mensen het houden bij één hobby en die volledig leren beheersen, terwijl ik tussen hobby’s heen en weer sprong alsof ik een geantropomorfiseerde* kangoeroe was?

Achteraf bleek het antwoord op die vraag helemaal niet zo ingewikkeld. De ene keer heb ik behoefte aan iets nieuws proberen, terwijl ik de andere keer liever bezig ga met iets wat al vertrouwd is. Of de ene keer heb ik geen probleem met het maken van rotzooi, terwijl ik de andere keer al over mijn nek ga bij alleen de gedachte van lijm aan mijn handen krijgen. Al die tijd was ik dus al bezig met mijzelf te vragen wat ik nodig had. Ik deed het echter alleen niet bewust en hield dus ook niet bij wat voor mij werkt, wat juist niet en vooral ook wanneer. En dát is nou juist zo waardevol aan de vraag “wat heb je nodig?”

Nu ik mij bewust ben van het feit dat mijn behoeften op het gebied van hobby’s met enige regelmaat veranderen, kan ik hier steeds beter op inspelen. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat ik creatiever ben als ik mijzelf beperkingen op leg in de hoeveelheid materialen die ik kan gebruiken, maar heb ik er ook meer vrede mee als ik besluit dat ik niet aan een bepaald project wil werken – zoals gebeurde toen ik net aan mijn zomerkamp was begonnen. Bovendien helpt het mij ook ontzettend met het vullen van mijn boekjes. Ik heb inmiddels meerdere schetsboeken en notitieboeken liggen en elk boekje heeft een eigen set met regels. Dat klinkt heel streng, maar eigenlijk is dat voor mij juist heel rustgevend.

Kortom: Ben je creatief geblokkeerd? Vraag jezelf dan eens wat je nodig hebt op dit moment. Heb je moeite met het maken van een begin? Beloof jezelf om slechts 5 minuten iets te doen. Heb je opgekropte woede die je niet kwijt kan? Misschien helpt het om gewoon even wat te krassen met een potlood. Heb je absoluut géén zin in lijm aan je handen maar wil je toch iets opplakken? Probeer eens een lijmroller van de Action. Ze zijn helaas niet herbruikbaar, maar als het concept van een lijmroller je bevalt dan kan je altijd nog overstappen op de lijmrollers van Scrapbook Adhesives of Tombow etc. Ik noem maar wat suggesties 😉

_{* Willekeurig feitje: Antropomorfisme, het “vermenselijken” van niet-menselijke wezens of voorwerpen, is een begrip dat ik in groep 8 heb leren kennen omdat ik voor mijn spreekbeurt een boek had gekozen over de avonturen van een vogel, iets wat mijn klasgenoten natuurlijk niet stoer vonden op die leeftijd. Gelukkig had ik een hele toffe meester die precies wist hoe hij daar op moest reageren en ben ik nog altijd dol op dit genre.}

Sinds afgelopen zaterdagochtend zit er een uitspraak in mijn hoofd waarvan ik niet weet hoe die er is gekomen. Ik zat na te denken over de verschillende projecten die in mijn kast liggen te verstoffen en ineens dacht ik “het duurt zolang het duurt.” Zo’n uitspraak waarvan je denkt.. dat moet ik ergens eerder hebben gelezen of gehoord, toch? Alleen leverde mijn zoektocht niet echt resultaat op. Ja, de AI van Google bemoeide zich er even mee alsof het dacht dat ik er een gesprek mee wou voeren (nee, danku!).. maar daar bleef het bij. Vreemd.

En dus loop ik nu al dagen rond met een uitspraak waarvan ik denk.. ja, dit is het gewoon! Als een nieuw levensmotto dat plots uit de lucht is komen vallen. Tot mijn grote verbazing werkt het verrassend goed dat deze woorden zich blijven herhalen. Zo haalde ik aan het eind van de maand mei tijdens een gezellig middagje bijkletsen met vriendin C. eindelijk een pot witte gesso, alleen had ik daarna moeite om de moed te vinden om die pot te openen. Nee, echt, geen grapje. Het is een pot van 1 liter, die ik nota bene eerst ook nog eens was vergeten mee te nemen na het afrekenen, en hij was afgedekt met van die folie zonder een lipje dus ik zag alles er al onder zitten voordat ik ook maar een poging had gedaan hem te openen.. Afijn, hierdoor kon ik alsnog niet verder met mijn schetsboek en dat leverde natuurlijk weer de nodige druk op totdat ik ineens weer dacht: Nee, het duurt zolang het duurt!

Spoel vooruit naar halverwege deze week waar ik wat body doubling had tijdens een online craft date met mijn beste vriendin en POEF! Daar was de moed dan eindelijk. De deksel ging verbazingwekkend makkelijk van de pot en eindelijk, ein-de-lijk, kon ik verdergaan. Maar plot twist.. het schetsboek dat ik mijn hoofd had? Die bleef links liggen voor een ander schetsboek dat nog langer niet gebruikt was. Tja mensen, het duurt zolang het duurt..

Gedurende de afgelopen week heb ik mij bezig gehouden met het voorbereiden van mijn stopgap project, iets wat eigenlijk al een soort stopgap van zichzelf is. Maar voordat ik uitgebreid mijn nieuwe project bespreek, moet ik misschien uitleggen wat een stopgap is:

Stopgap
/ˈstɑːpˌgæp/  noun

Someone or something that is intended to be used for a short time and then replaced by someone or something better : a temporary substitute

Met andere (Nederlandse) woorden is een stopgap dus een tijdelijke opvulling van een lege ruimte. Een mogelijk maar al te bekend voorbeeld van een stopgap is het dichtplakken van een raam met een stuk karton als het glas kapot is. Of wellicht een stuk hout als je vermoedt dat het nog wat langer gaat duren.. Hoe dan ook, het is dus eigenlijk niet bedoelt als een permanente oplossing. En juist die tijdelijke aard maakt een stopgap interessant.

Een van de goede voornemens die ik al langere tijd heb, is om wat meer buitenshuis creatief bezig te zijn. Het enige “probleem” daarmee is dat het praktisch niet mogelijk is om al mijn materialen mee te nemen. De oplossing is vrij simpel; Neem alleen datgene mee wat je écht nodig denkt te hebben, oftewel maak jezelf een knutsel reisset en hup.. gaan met die banaan! Het perfecte voorbeeld van een stopgap in je creatieve uitspattingen.

Alleen.. wat neem je dan wel mee? En waar laat je het vervolgens?? Al een week lang ben ik bezig deze vragen te beantwoorden tijdens het samenstellen van mijn eigen reisset en heel eerlijk.. het is een ontzettend goede oefening om je eigen stijl onder de loep te nemen en je favoriete materialen te achterhalen! Je gaat namelijk heel anders naar je voorraad kijken als je weet dat je maar een beperkt aantal dingen mee kan nemen.

Inmiddels heb ik een aardig lijstje gemaakt van dingen die ik mijzelf wel zie gebruiken als ik op pad ben, maar de echte test komt natuurlijk pas wanneer mijn reisset af is en ik hem daadwerkelijk kan gaan gebruiken. Het wachten is nog even op het vinden van goede, kleine doorzichtige etuis waar ik mijn papier restjes etc. in kan bewaren zodat ik in één oogopslag kan zien wat ik allemaal tot mijn beschikking heb. Oh, en misschien iets om op te zitten zoals een fatsoenlijk picknickkleed. Het weer is er in ieder geval wel naar!

Tot die tijd fantaseer ik nog even over het eindresultaat en begin ik waarschijnlijk nóg een stopgap project voor mijn stopgap project dat ik heb gemaakt voor mijn stopgap project 🤭 Slim concept, toch? Het is in ieder geval een goed tegengeluid voor perfectionisme. Althans, mits je het niet gaat gebruiken als afleiding voor wat je eigenlijk zou moeten doen omdat je van mening bent dat je eigenlijke project te waardevol is. In dat geval moet je juist met je project beginnen, oké? Niet blijven uitstellen, maar gewoon doen.. 👀

De meeste mensen zijn chronisch te serieus. Ik weet niet wat de exacte reden hiervan is, maar wat ik wel weet is dat steeds meer mensen langzaam tot dezelfde conclusie komen. Onze kleding, meubels en apparaten lijken alleen nog maar in saaie neutrale kleuren komen, onze gesprekken lijken voornamelijk te bestaan uit het (vooral negatieve) nieuws, politiek en beslommeringen.. Ik zeg niet dat ik het niet snap, per slot van rekening ben ik ook maar gewoon een mens en heb ik hier dus net zo goed mee te maken, maar soms vraag ik me toch wel eens af “kunnen we het leven niet iets leuker maken?“

Het goede nieuws is ja, dat kan zeker! Het slechte nieuws is.. dat er eigenlijk geen slecht nieuws te bedenken valt voor wat ik wil delen. Ha! Is dat een meevaller of wat?

Zonder gekheid; Social media lijkt het probleem van chronische serieusheid al langere tijd op de radar te hebben. Althans, van wat ik voorbij zie komen in mijn algoritmische bubbel. Men lijkt vooral de behoefte te hebben aan meer ‘whimsy’ in het leven, een term die mijn inziens in het Nederlands het best vertaald kan worden met ‘speelsheid’. Nog een passende vertaling is overigens ‘eigenzinnigheid’, wat eigenlijk ook wel weer heel passend is aangezien speelsheid, zeker onder volwassenen, haaks staat op serieusheid.

Afijn, speelsheid dus. Heel eerlijk gezegd kan ik uren over dit onderwerp praten, maar ik zal proberen het kort te houden. In het verleden heb ik mij al eens in het boek ‘Play’ gestort van Stuart Brown waarin het belang van spel wordt benadrukt. Nog mooier is dat dit boek ook uitleg geeft over de verschillende soorten van spel en dat je dan tot de conclusie komt dat volwassenen ook wel degelijk nog spelen. Stiekem zijn we dus helemaal niet zo serieus met zijn allen! We zijn ons er alleen niet echt bewust van omdat onze vormen van spel niet per sé hetzelfde zijn als spel onder kinderen. Speelsheid is in mijn ogen dan ook vooral het bewust opzoeken van hoe je spel en eigenzinnigheid kan toepassen in je eigen leven, iets wat voor iedereen anders zal lijken. We hebben immers ook niet allemaal dezelfde hobby’s!

Een klein voorbeeld uit mijn eigen leven zijn deze twee portemonnees die ik onlangs heb gekocht voor spulletjes die anders los in mijn tas zouden slingeren. Uiteraard had ik ook een neutrale rechthoek kunnen kiezen, maar wat is daar nou leuk aan? Beide opties vervullen hetzelfde einddoel, maar hiervan krijg ik ten minste een glimlach op mijn gezicht als ik ze uit mijn tas vis! Het kind in mij is dan ook helemaal gelukkig met deze nieuwe aanwinst. Whimsy for the win!

Wat ik denk ik voornamelijk probeer te zeggen, is dat we niet bang moeten zijn om een tegendraadse keuze te maken. Natuurlijk zeg ik niet dat je dan maar gewoon de wet moet breken of iets dergelijks, vanzelfsprekend, maar wees niet bang om je persoonlijkheid wat meer naar voren te laten komen. Praat over je hobby’s en interesses in plaats van alleen maar de serieuze onderwerpen, draag kleding die jij leuk vindt ook als het niet trendy is, en leer vooral leven met zo nu en dan een vreemde blik jouw kant op. De wereld is ten slotte een stuk interessanter als we allemaal anders zijn en het leven daarmee een stuk leuker.

En wie weet.. misschien maak ik binnenkort nog wel een aparte ‘whimsy’ categorie hier op mijn blog, voor een wekelijkse of maandelijkse portie speelsheid uit mijn eigen leven of iets dergelijks 🤔 Als meer mensen dat doen, dan kunnen we ook elkaar weer inspireren! 💭

Laat ik maar gewoon meteen met de deur in huis vallen; We leven in een maatschappij waar het heel normaal is om constant te kijken hoe creativiteit gebruikt kan worden voor het genereren van inkomsten, maar zodra het gaat over investeren in creativiteit.. dan is het ineens taboe. Of ben ik de enige die dit zo ervaart? Wees eerlijk.. wanneer heb je voor het laatst geïnvesteerd in je eigen creativiteit zonder dit recht te hoeven praten voor je gevoel?

In tijden van onzekerheid zijn het uitingen van creativiteit die mensen helpen om de dag door te komen. Een schilderij dat je kippenvel geeft, muziek met tekst die maar al te herkenbaar is, een boek dat leest alsof het je dagboek is.. Iedereen heeft er wel een eigen verhaal bij. Maar zeker in tijden van onzekerheid zijn het ook de kunstenaars waar men op bespaart en, nog meer dan anders, op neerkijkt. En wanneer je aan die kant van het veld staat, tussen alle kunstenaars, dan kan het je ook het gevoel geven dat creativiteit geen prioriteit verdient, tenzij je het op een of andere wijze kan gebruiken als middel om levens te redden. Maar helaas, kunst kan nog altijd geen einde maken aan al die zaken die het leven zo zwaar doen voelen. Het helpt “enkel” het te zware gevoel te verwerken.

Juist daarin zit de waarde van creativiteit. Het biedt dan weliswaar zelf geen oplossingen voor problemen, maar het kan wel een nieuwe lens geven om diezelfde problemen door te bekijken. En dat kan op zijn beurt wél weer leiden tot nieuwe inzichten. Bovendien heb ik nog nooit gehoord van iemand die zich slechter voelde na creatief bezig te zijn geweest dan daarvoor. Tenzij je het hebt over perfectionisme, maar dat is weer een heel andere draak..

Dus, mocht je nog op zoek zijn naar iets van toestemming of een teken om te investeren in je creativiteit: Doe het gewoon, maar doe het voor jezelf. Koop een nieuw schetsboek voordat je oude helemaal vol is. Maak verflagen die je later niet eens meer zien kan. Brei een nieuw paar sokken zonder dat je ze te koop hoeft te zetten. Wees creatief en ervaar dat de wereld, hoe tijdelijk dan ook, toch ook licht kan zijn in onzekere tijden. Daar wordt het leven wel degelijk iets makkelijker van!

P.S. Dit is net zo goed een herinnering aan mijzelf want ook ik ben geneigd om creativiteit weg te cijferen ten koste van andere zaken.. Maar hey, liever consistent inconsistent dan opgeven!