Een van de uitspraken die ik al in talloze lettertypen voorbij heb zien komen op verschillende social media, is er eentje in de trant van dat je dertiger jaren bedoelt zijn om te herontdekken wat je leuk vond als dertienjarige. Vaak wordt dit dan opgevolgd met het advies om deze dingen weer opnieuw te gaan doen, maar dit keer zonder schaamte en zonder oordelen. Vooral dat laatste stukje is intrigerend; Als dertienjarige had ik de kunst van schaamte nog niet bepaald onder de knie. Dus wat is er dan gebeurd met dat meisje?
Ergens tussen kind zijn en volwassen worden, leren we dat de wereld hard is en dat dromen onze bankrekening niet gaat vullen. We kunnen dus maar beter normaal doen en onze kop niet boven het maaiveld steken. Dat is per slot van rekening de veiligste manier om te overleven in deze wereld. Laat anderen vooral niet merken wat er in je hoofd omgaat of wat je voelt, want alles wat je doet en zegt kan en zal tegen je gebruikt worden. Je krijgt het idee dat wie je eigenlijk bent er niet mag zijn, dus je wordt steeds beter in dat verbergen. Totdat je op een dag realiseert dat je slechts een personage speelt en geen flauw idee hebt van wie je dan wel bent. En ineens werkt het personage spelen niet meer voor je, maar juist tegen je.
Krampachtig probeer je te achterhalen waar je goed in bent, want je moet er ten slotte wel geld mee kunnen verdienen, en waarschijnlijk probeer je het geheel ook nog netjes in een hokje te proppen om te voorkomen dat anderen denken dat je niet weet wat je wil. Je moet iets kiezen wat je de rest van je leven kunt blijven doen, of je zult voor altijd die loser zijn die nooit verder is gekomen dan dromen. Maar helaas: het enige wat er gebeurt, is dat je het ene personage verwisselt voor die van een ander en dat het jasje daarvan nog steeds niet past.
Waar veel kinderen heel goed in zijn, is weten wat ze leuk vinden. De ene dag willen ze misschien dierenarts worden, de andere dag juist tekenaar. Een volwassene zou dit wegzetten als wispelturigheid, maar eigenlijk zit daar juist het geheim van onze identiteit in. Geen enkel mens is een eendimensionaal wezen. Onze emoties staan nooit stil en ook onze interesses kunnen van dag tot dag wisselen.
Toch is de kans groot dat er één, of zelfs meerdere, van die interesses zijn blijven hangen uit je kindertijd. Je hebt er alleen gewoon nog nooit iets mee gedaan omdat een volwassene je waarschijnlijk ooit heeft wijsgemaakt dat het geen realistische optie was. Je ging je schamen voor je interesse(s), leerde dat wat je leuk vond te veroordelen en herhaalde de woorden van afkeur totdat ze dat stemmetje van twijfel in je achterhoofd werden. Maar wie zegt dat je dit moet blijven geloven?
Worden wie je bent is eigenlijk gewoon leren jezelf te accepteren. Alles wat je kan en wil, zat al die tijd al in je. Dat klinkt misschien heel zweverig, maar het is niets anders dan de natuur. Kijk maar naar een spin die zonder instructies zijn web weet te bouwen, of naar een rups die instinctief vanuit een cocon vol moes in een vlinder weet te veranderen. Natuurlijk, je hebt misschien nog wat oefening nodig om het goed te doen, maar het is er al wel. Het was er al toen je dertien was en stiekem ook daarvoor al. Je weet allang wie je bent. Je hoeft het alleen nog maar opnieuw te ontdekken. Met of zonder dat je in je dertiger jaren zit!




