Sinds afgelopen zaterdagochtend zit er een uitspraak in mijn hoofd waarvan ik niet weet hoe die er is gekomen. Ik zat na te denken over de verschillende projecten die in mijn kast liggen te verstoffen en ineens dacht ik “het duurt zolang het duurt.” Zo’n uitspraak waarvan je denkt.. dat moet ik ergens eerder hebben gelezen of gehoord, toch? Alleen leverde mijn zoektocht niet echt resultaat op. Ja, de AI van Google bemoeide zich er even mee alsof het dacht dat ik er een gesprek mee wou voeren (nee, danku!).. maar daar bleef het bij. Vreemd.
En dus loop ik nu al dagen rond met een uitspraak waarvan ik denk.. ja, dit is het gewoon! Als een nieuw levensmotto dat plots uit de lucht is komen vallen. Tot mijn grote verbazing werkt het verrassend goed dat deze woorden zich blijven herhalen. Zo haalde ik aan het eind van de maand mei tijdens een gezellig middagje bijkletsen met vriendin C. eindelijk een pot witte gesso, alleen had ik daarna moeite om de moed te vinden om die pot te openen. Nee, echt, geen grapje. Het is een pot van 1 liter, die ik nota bene eerst ook nog eens was vergeten mee te nemen na het afrekenen, en hij was afgedekt met van die folie zonder een lipje dus ik zag alles er al onder zitten voordat ik ook maar een poging had gedaan hem te openen.. Afijn, hierdoor kon ik alsnog niet verder met mijn schetsboek en dat leverde natuurlijk weer de nodige druk op totdat ik ineens weer dacht: Nee, het duurt zolang het duurt!
Spoel vooruit naar halverwege deze week waar ik wat body doubling had tijdens een online craft date met mijn beste vriendin en POEF! Daar was de moed dan eindelijk. De deksel ging verbazingwekkend makkelijk van de pot en eindelijk, ein-de-lijk, kon ik verdergaan. Maar plot twist.. het schetsboek dat ik mijn hoofd had? Die bleef links liggen voor een ander schetsboek dat nog langer niet gebruikt was. Tja mensen, het duurt zolang het duurt..