Hoewel ik normaal gesproken van de langere blog posts ben, leek het mij voor vandaag leuk om gewoon eens een lijstje te delen. Een lijstje van creatieve dingen die ik meer wil doen en creatieve dingen die ik liever achter mij wil laten, om precies te zijn. Niet zo zeer bedoelt als goede voornemens voor dit jaar, maar meer als een herinnering aan mijzelf. Mocht je overigens zelf wel voornemens hebben en bang zijn voor Blue Monday die op de loer ligt.. dat schijnt dus vooral een marketing stunt te zijn. Doe met die informatie wat je wil 😉
Ik zeg ja tegen:
Selectiever zijn met kopen van materialen en andere benodigdheden
Werken binnen mijn eigen kleurenpalet (we hebben allemaal onze favorieten!)
Meer tijd doorbrengen in mijn art journal(s)
Het langzaam opbouwen van laagjes over meerdere sessies
Wie zich de afgelopen maanden op social media heeft begeven, zal het vast niet zijn ontgaan; Veel mensen lijken een groeiende ontevredenheid te voelen wat betreft het digitale tijdperk waarin we leven en de effecten daarvan. De nieuwste ontwikkeling daarvan voor zover ik heb gezien? De oproep om terug te keren naar 2016. De tijd waarin Instagram al wel groot was, maar er massaal gebruikt gemaakt werd van filters die analoge camera’s moesten imiteren, en waarin een deel van ons nog gebruikt maakte van meerdere apparaten in plaats van letterlijk alles met de mobiel te doen.
Oef.. dat is wat. Voor mij was 2016 een jaar dat aan de voorgrond stond van grote veranderingen in mijn leven. Lesgeven aan voornamelijk internationale studenten op het HBO, ontevreden zijn met het vakgebied waarvoor ik oorspronkelijk had geleerd, voor de tweede keer in mijn leven met het vliegtuig gaan en dan zonder mijn ouders helemaal aan de andere kant van de wereld zitten in het gezelschap mensen die ik later uit het oog zou verliezen.. Zoals mijn vader dan wel eens grapt: Je maakt wat mee als Vredestein band! En ja, deze band neemt sindsdien steeds vaker de toeristische route 😉
Terug naar het jaar 2016 zelf zou ik absoluut niet willen. Dat hoofdstuk heb ik afgesloten en dat mag wat mij betreft zo blijven. Maar het gevoel van begin 20 zijn en het idee hebben dat de wereld aan je voeten ligt? Daar valt absoluut wat voor te zeggen. En het allerbeste aan die tijd, wanneer we het hebben over het digitale tijdperk, was wellicht nog wel het gebrek aan algoritmes die de koers voor je proberen te bepalen en daar doorgaans nog in slagen ook.
Hoewel de boodschappen op verschillende manieren worden gebracht, met verschillende suggesties, komt het doel van elke boodschap wel steeds op hetzelfde neer: Vrij denken, vrij zijn – offline en niet voortdurend beschikbaar. Of wellicht wat botter gezegd: men wil niet langer slaaf zijn van mobieltjes. En eerlijk.. ik ben helemaal voor.
Denk ik dat we nu inderdaad massaal weer terug gaan naar analoge media zoals sommigen voorspellen? Nee, maar ik denk wel dat er steeds meer bewustwording wordt gecreëerd over de gevolgen van 24/7 online zijn en dat een groot deel van de mensen dit jaar op zoek gaat naar een betere balans. Zelf ga ik dit in ieder geval wel proberen. Zo ben ik momenteel bezig het boek Tiny Experiments van Anne-Laure Le Cunff te lezen (aanrader!) en ga ik daarnaast een activiteit herhalen die in 2025 al erg succesvol voor mij bleek te zijn, namelijk.. bingo!
Nee, geen bingo in het dorpshuis waarbij je dan prijzen kan winnen waarvan je eigenlijk wel weet dat je ze niet nodig hebt, althans voor sommigen dan, maar bingo met activiteiten die je gedurende het jaar wil doen. Stiekem misschien meer 2006 of misschien zelfs wel 1996 (hoi, kinder bingo op de camping!), maar het sentiment blijft hetzelfde: ga. gewoon. offline. Doe alsof het internet nog niet in je broekzak zit. Laat het weer een plek zijn die je af en toe kan bezoeken, in plaats van dat het je hele leven regeert.
Voor nu nog een gelukkig nieuwjaar en laat gerust weten: ga jij dit jaar ook mentaal terug naar een eerder tijdperk? Welk jaar is jouw inspiratie? En misschien nog wel de meest prikkelende vraag: welke tactiek is daarbij jouw favoriet? Ik zie je in de reacties 👋
Na vier weken komt mijn anti-keuzestress project ten einde en hoewel ik aanvankelijk dacht dat het niet zo’n groot succes was, denk ik daar nu toch anders over. Als we puur kijken naar afgemaakte projecten per week, dan is het namelijk niet zo’n groot succes geweest. Maar als we kijken naar het doorbreken van keuzestress, waar het mij voornamelijk om te doen was, dan heb ik toch wel degelijk hele grote stappen gezet. Of het project geslaagd is, hangt dus maar net af van hoe je het bekijkt.
Ben ik er in geslaagd om iets creatiefs te doen? Definieer creatief zijn, dat is het eerste wat nu in mij opkomt bij deze vraag. Ik ben namelijk niet creatief geweest in de zin dat ik iets heb (af)gemaakt deze week, maar ik heb wel flink gewerkt aan mijn toekomstdromen. Dromen die te maken hebben met creativiteit, maar die nog niet de ruimte of de middelen hadden om uit te komen. En daarvoor heb ik best wel wat creatieve knopen moeten doorhakken!
Dus wat heb ik dan gedaan? Vorige week schreef ik over hoe ik mijn hele papierblok uit elkaar wou halen en dat ik dat had gedaan. Het grote voordeel hiervan was dat ik nu allemaal papieren klaar heb liggen waar ik direct mee aan de slag kan, maar dat was niet eens mijn oorspronkelijke motivatie. Het was namelijk een A4 papierblok en ik had mijzelf beloofd dat als ik het hele papierblok had gebruikt dat ik dan eindelijk een A3 versie kon kopen. Echter.. er was een 1+1 aanbieding gaande voor het merk dat ik gebruik die bijna ten einde kwam en ik was niet van plan om deze te missen. Zuurvrije papierblokken zijn namelijk verrassend duur!
De A3 papierblokken samen met de voorbereide A4 papieren op hun nieuwe plek in de papierkast
Toch duurde het niet lang of de volgende uitdaging stond al klaar. Ik had namelijk van te voren niet helemaal bedacht waar ik de A3 papierblokken zou laten. Ja, ik had wel een ladekastje in mijn hoofd.. maar die staat heel ergens anders. Gelukkig bleken ze toch wel in mijn papierkast te passen, maar een eventueel A2 papierblok zou er niet in kunnen. Al ben ik voorlopig wel tevreden met groter en hoef ik nog niet grootst.
Uiteraard was deze plank niet leeg en kon ik vervolgens weer een stel dozen een nieuwe plek geven, maar de indeling is wel een stuk logischer nadat bijna elk voorwerp in mijn voorraad knutselmaterialen de stoelendans heeft gedaan. En.. ik ben weer begonnen aan een nieuwe ronde van ontspullen! Ik weet zo langzamerhand steeds beter welke materialen en hobby’s mij wel liggen en wat niet, dus ontspullen helpt mijn werkproces verder te stroomlijnen. Niets wat voor meer vertraging zorgt dan ongebruikte spullen die in de weg liggen..
Hoe gaat het nu verder? Hoewel ik zeker plezier heb gehad van dit project, en het mij absoluut waardevolle inzichten heeft gegeven, ben ik ook wel blij om het nu eerst weer los te kunnen laten. Ik heb gemerkt dat ik het maar raar vond om tussen de project updates door andere dingen te delen op mijn blog, terwijl ik dat wel had willen doen. Dus nu eerst weer terug naar de “normale” posts. Hopelijk hebben jullie plezier gehad in het volgen van deze reis en ik kijk ernaar uit om weer nieuwe dingen in een ander formaat te delen!
* Het ineens anders interpreteren van je doelen is uiteraard geen geschikt advies wanneer je met andere mensen samenwerkt of werkt in opdracht van iemand anders etc. De meeste mensen kunnen het niet waarderen als een doel ineens veranderd en daar ben ik het roerend mee eens. Doe anderen een plezier en verplaats niet zomaar de eindstreep, dankjewel!
** Mijn schoonmoeder en ik hadden het vorige week over het gebruik van ‘wouden’ (informeel) versus ‘wilden’ (formeel) nadat ze mijn blog had gelezen. Daarom speciaal voor mijn schoonmoeder die van taal houdt en wel weer benoemd wou wilde worden: Vroeger zou je ‘èn’ hebben geschreven, dus met een accent grave als nadrukteken, omdat een accent aigu alleen op lange klinkers thuishoorde. Ik heb dit ook nog op school geleerd, maar blijkbaar is dit verschil in 1995 al afgeschaft. Weten we dat ook weer 😉
Nadat de tweede week van mijn anti-keuzestress project een teleurstelling bleek te zijn, ondanks dat ik daar niet zoveel aan kon doen, besloot ik de derde week anders aan te pakken. Misschien was ik toch wel iets te hard van stapel gelopen in die eerste week? Of misschien had ik mijn verwachtingen wat te hoog ingesteld?? Hoe dan ook, voor de derde week besloot ik dat het thema ‘rust’ moest zijn. En dus heb ik even bewust rust genomen..
Gelukkig, de creativiteit kwam dus toch weer om de hoek kijken! Bewijst maar weer dat het soms juist het beginnen is dat het moeilijkst is en niet het creatief zijn zelf. Ik denk dan wel eens aan de woorden “an object in motion, stays in motion”, wat een incomplete, en heel eerlijk ook tekortdoende, uitspraak is die gebaseerd is op de eerste wet van Newton: Inertia. Oftewel traagheid in het Nederlands.
Geen zorgen, natuurkunde was niet mijn sterkste vak en dit is geen wetenschappelijke blog. Excuses dan ook aan degenen die hier wel beter in thuis zijn en nu mogelijk met gekromde tenen zitten terwijl ze even tot tien moeten tellen 😉 Het punt dat ik probeer te maken is dat áls ik eenmaal in beweging ben, vooral op creatief vlak, dat ik gerust uren door kan gaan mits ik niet onderbroken word. Maar dat was ook wel te merken in het begin van week 1..
Na het, voor mijn doen, razende succes van de eerste week, stond ik te popelen om aan de tweede week van mijn anti-keuzestress project te beginnen. Er waren een aantal dingen die ik wou proberen, waaronder een paar nieuwe technieken die al tijden op mijn to-do lijstje stonden, en er lag al een stapeltje krabbels klaar die ik verder uit kon werken. Alles oogde er op dat ik nog een goede week zou hebben.. totdat mijn voortgang al gierend en piepend tot een stilstand kwam. Want tja.. de ‘R’ zat al voor de tweede maand op een rij in de maand.
Ik werd ziek en bah.. wat voelde ik me ellendig. Alle plannen die ik had gemaakt vielen spontaan in het water, inclusief een uitje naar een museum waar ik mij al tijden op had verheugd, en ik kon niks anders doen dan een beetje op de bank zitten staren. Zelfs het vormen van gedachten vroeg eerst al meer energie dan ik eigenlijk had, dus je begrijpt dat ik na een paar dagen ziek zijn behoorlijk moedeloos werd. Dit stond niet op mijn bingo kaart!
Ben ik er in geslaagd om iets creatiefs te doen? Ik had zo graag gewild dat ik kon zeggen dat ik mij halverwege de week weer fit genoeg voelde om iets creatiefs te doen, maar helaas. De enige troost is dat ik na een aantal dagen dan toch weer een beetje kon denken, al moest je mij zeker niet vragen om allerlei keuzes te maken want dat was nog een stap te ver. Ik kon een beetje dagdromen en daar moest ik het de rest van de week dan maar mee doen.
Nee, maar.. Ondanks dat ik mij echt heel naar voelde en liever niet ziek was geweest, kon ik toch ook wel weer wat humor vinden in deze situatie. Bijvoorbeeld in mijn schoonmoeder die grapte dat mijn man haar “een gebiedsverbod had gegeven”, wegens het virus dat hier thuis rondging, terwijl ze net terug was van vakantie en op de koffie had willen komen. Of het feit dat mijn nichtje en haar man eindelijk eens een keer in de buurt waren en spontaan langs wouden komen net op de dag dat mijn man het virus niet langer kon ontlopen en dus ook ziek was. Gelukkig hadden ze van te voren gebeld en kon dat gebiedsverbod weer gedeeld worden 😉
En dan is er nog dat moment waarop ik, tijdens het schrijven van deze post, onbedoeld bijna een hele lading aan irrelevante plaatjes afdrukte tijdens het lezen over Alanis Morissette’s hit ‘Ironic’ uit 1998 omdat het artikel achter een paywall bleek te zitten waardoor er geen tekst te printen was en ik alvast andere artikelen te zien kreeg.. Zie je waar ik naar toe wil?
Het leven kan soms zo absurd uit de hoek komen dat je er maar beter om kan lachen. En zo voel ik mij ook over dat ik als een speer van start ging met mijn project om vervolgens in de tweede week al onderuit te gaan. Ik noem het denk ik maar een vliegende halt. Met in mijn achterhoofd een beeld van een stripfiguur die van een klif afrent en pas naar beneden valt op het moment dat hij realiseert dat er geen grond meer onder zijn voeten zit.
