Al wekenlang ben ik bezig met opruimen en ontspullen van allerlei dingen in mijn omgeving. Niet alleen het huis, maar ook mijn digitale verblijf moet het ontzien. Op het oppervlak lijkt het wellicht alsof ik aan een vervroegde lenteschoonmaak ben begonnen, maar eigenlijk is het meer een grote schoonmaak voor mijn bovenkamer. Want om heel eerlijk te zijn.. ik hoor door alle spullen mijn gedachten niet meer.
Iedereen is denk ik inmiddels wel bekend met Marie Kondo’s “does it spark joy?” of het fenomeen ‘döstädning‘ (Swedish Death Cleaning), maar wat voor mij de echte oogopener was, was het concept van de ‘silent to-do list‘ van Fumio Sasaki. Volgens Sasaki stuurt elk voorwerp in ons huis constant stille eisen aan ons. “Ruim mij op, geef mij water, ik moet nog afgemaakt worden“, noem het maar op. En wanneer je brein, zoals de mijne, van nature al overuren maakt en nooit eens stil is, betekent dit dus nog meer chaos dan normaal.
Bovendien, zo bleek uit deze studie van 2009, zijn met name vrouwen erg gevoelig voor rommel. Zo zorgt rommel bij vrouwen, meer dan bij mannen, voor een verhoogd cortisol gehalte en raad eens wat het gevolg daarvan is? Stress.. want cortisol wordt niet voor niets het belangrijkste stresshormoon genoemd. En wanneer iets rommel is, even voor de duidelijkheid, verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.
Goed, in mijn (digitale) leefomgeving ervaar ik dus veel rommel en daarmee stress en lawaai in mijn hoofd. Niet bepaald de beste combinatie voor iemand die probeert om creatief bezig te zijn. Zeer afleidend, zelfs. En ik denk dat mijn keuzestress mede te danken is aan precies die chaos. Zelfs al blijft de rommel beperkt tot een gesorteerd hoekje op mijn bureau, het blijft storen. Hoog tijd om op te ruimen!
Tja.. je voelt hem al wel aankomen denk ik.. opruimen en ontspullen betekent dus keuze na keuze na keuze maken. Help! Nog meer stress!! Maar de enige manier om uit die cirkel te komen, is door toch ergens te zeggen: genoeg is genoeg. Gelukkig heb ik dit punt inmiddels bereikt. Dusdanig zelfs dat ik nu afscheid kan nemen van spullen die ik voorheen zou hebben bewaard “voor het geval dat.” En al de spullen waar ik toch nog niet helemaal zeker over ben? Ach, gelukkig heb ik ook nog een zolder.. komt tijd, komt raad zeggen we dan maar 😉