Inspiratie buiten je comfortzone

Afgelopen weekend heb ik iets nieuws geprobeerd; Ik heb een workshop dichten gevolgd! Niet dat dichten zelf iets is wat ik nog nooit heb gedaan, alleen heb ik het niet eerder in het bijzijn van anderen gedaan. Helaas bleek de groep wegens de ijzel die we hadden iets kleiner dan verwacht (lees: ik was de enige deelnemer van mijn tijdslot), maar het was super gezellig en het heeft mijn interesse voor dichten weer verder aangewakkerd.

De workshop werd gegeven in de bibliotheek van Leek, onder leiding van, zoals ze het zelf heel mooi zegt, “schrijver, dichter en daarnaast mens” Diana Willemsen. Nou was het al jaren geleden dat ik in de bibliotheek van Leek was geweest, maar het blijft een gezellige plek. Zelf mis ik nog altijd de oude bibliotheek van Roden, met de mooie standbeelden van handen bij de voorgevel, maar ik snap dat het huidige pand wellicht een logischere keuze is met zijn plek in het centrum. Ook deze bibliotheek heb ik al jaren niet meer van binnen gezien, al schijnt ‘ie inmiddels wel weer een make-over te hebben gehad.

Goed, ik heb dus een workshop dichten gevolgd. Enerzijds omdat ik op mijn bingo kaart had staan om een workshop te volgen (je weet wel, die activiteiten bingo voor 2026), anderzijds omdat ik mij had voorgenomen om wat meer dingen te ondernemen buitenshuis. Want om nou voor de zoveelste keer een wandeling te maken, tja.. dat is leuk, maar dat levert niet zo gauw een ander resultaat op. Maar dingen buiten je comfortzone doen? Oei.. spannend.. Gegarandeerd dat het je brein prikkelt!

Nou hoef je jezelf natuurlijk niet in het absolute uiterste te gooien om uit je comfortzone te komen. Ik zou zelf bijvoorbeeld nooit gaan bungeejumpen, omdat dit voor mij gewoon te extreem is, maar het lijkt mij wel heel gaaf om misschien ooit nog eens suppen te proberen. Beiden een activiteit voor buiten, en iets wat ik nog nooit heb gedaan, maar ze hebben ieder een totaal andere energie. Uiteraard kan het ook kleiner; Je zou ook kunnen tekenen met je niet-dominante hand (ideaal als je probeert om perfectionisme los te laten) of gewoon een andere route naar de supermarkt kunnen nemen. Als het maar iets is dat wat anders is of gaat dan je normale routine, dat is vaak al genoeg.

In mijn geval was het nu dichten op commando, waarbij mij ook werd gevraagd om het resultaat voor te lezen. Overigens was ik vrij om hier nee op te zeggen, maar wanneer je de enige deelnemer bent naast de gastvrouw en haar partner.. nou, dat zou toch een gemiste kans zijn? Niets mis met een beetje feedback, vooral ook niet omdat de workshop werd gegeven in aanloop naar een heuse dichtwedstrijd. En heel eerlijk.. ik vond het écht super inspirerend! Het enige nadeel? Ik lag later in bed nog allemaal ‘elfjes‘ te schrijven in mijn hoofd waardoor ik bijna geen oog dicht heb gedaan die avond. Oeps!

Een grote schoonmaak voor mijn bovenkamer

Al wekenlang ben ik bezig met opruimen en ontspullen van allerlei dingen in mijn omgeving. Niet alleen het huis, maar ook mijn digitale verblijf moet het ontzien. Op het oppervlak lijkt het wellicht alsof ik aan een vervroegde lenteschoonmaak ben begonnen, maar eigenlijk is het meer een grote schoonmaak voor mijn bovenkamer. Want om heel eerlijk te zijn.. ik hoor door alle spullen mijn gedachten niet meer.

Iedereen is denk ik inmiddels wel bekend met Marie Kondo’s “does it spark joy?” of het fenomeen ‘döstädning‘ (Swedish Death Cleaning), maar wat voor mij de echte oogopener was, was het concept van de ‘silent to-do list‘ van Fumio Sasaki. Volgens Sasaki stuurt elk voorwerp in ons huis constant stille eisen aan ons. “Ruim mij op, geef mij water, ik moet nog afgemaakt worden“, noem het maar op. En wanneer je brein, zoals de mijne, van nature al overuren maakt en nooit eens stil is, betekent dit dus nog meer chaos dan normaal.

Bovendien, zo bleek uit deze studie van 2009, zijn met name vrouwen erg gevoelig voor rommel. Zo zorgt rommel bij vrouwen, meer dan bij mannen, voor een verhoogd cortisol gehalte en raad eens wat het gevolg daarvan is? Stress.. want cortisol wordt niet voor niets het belangrijkste stresshormoon genoemd. En wanneer iets rommel is, even voor de duidelijkheid, verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.

Vision boards van voorgaande jaren, onderdelen van oude projecten, voorwerpen zonder thuis.. rommel!

Goed, in mijn (digitale) leefomgeving ervaar ik dus veel rommel en daarmee stress en lawaai in mijn hoofd. Niet bepaald de beste combinatie voor iemand die probeert om creatief bezig te zijn. Zeer afleidend, zelfs. En ik denk dat mijn keuzestress mede te danken is aan precies die chaos. Zelfs al blijft de rommel beperkt tot een gesorteerd hoekje op mijn bureau, het blijft storen. Hoog tijd om op te ruimen!

Tja.. je voelt hem al wel aankomen denk ik.. opruimen en ontspullen betekent dus keuze na keuze na keuze maken. Help! Nog meer stress!! Maar de enige manier om uit die cirkel te komen, is door toch ergens te zeggen: genoeg is genoeg. Gelukkig heb ik dit punt inmiddels bereikt. Dusdanig zelfs dat ik nu afscheid kan nemen van spullen die ik voorheen zou hebben bewaard “voor het geval dat.” En al de spullen waar ik toch nog niet helemaal zeker over ben? Ach, gelukkig heb ik ook nog een zolder.. komt tijd, komt raad zeggen we dan maar 😉

Mijn creatieve ins and outs

Hoewel ik normaal gesproken van de langere blog posts ben, leek het mij voor vandaag leuk om gewoon eens een lijstje te delen. Een lijstje van creatieve dingen die ik meer wil doen en creatieve dingen die ik liever achter mij wil laten, om precies te zijn. Niet zo zeer bedoelt als goede voornemens voor dit jaar, maar meer als een herinnering aan mijzelf. Mocht je overigens zelf wel voornemens hebben en bang zijn voor Blue Monday die op de loer ligt.. dat schijnt dus vooral een marketing stunt te zijn. Doe met die informatie wat je wil 😉

Ik zeg ja tegen:

  • Selectiever zijn met kopen van materialen en andere benodigdheden
  • Werken binnen mijn eigen kleurenpalet (we hebben allemaal onze favorieten!)
  • Meer tijd doorbrengen in mijn art journal(s)
  • Het langzaam opbouwen van laagjes over meerdere sessies
  • Korte sessies zonder duidelijk plan

En ik zeg nee tegen:

  • Werken in chronologische volgorde
  • Art journals en schetsboeken met een spiraal rug
  • Alleen maar in één art journal werken totdat die helemaal af is
  • Mijzelf verplichten materialen en benodigdheden te houden als ik ze niet fijn vind
  • Proberen al mijn hobby’s tegelijkertijd te onderhouden

Nu ik mijn lijst zo teruglees, denk ik dat je wel kan zien waar mijn focus op het moment ligt. Ik ben vorig jaar rond deze tijd een art journal begonnen en, omdat het leven het leven is, deze totaal vergeten. Totdat ik mijn foto’s van vorig jaar bekeek én een van mijn favoriete kunstenaars, Marieke Blokland, weer terugkwam van een YouTube pauze. Aha, ja, dat wil ik meer doen! Zo zie je maar.. ook hobby’s kunnen zo hun eigen seizoenen hebben.

Wordt 2026 het nieuwe 2016?

Wie zich de afgelopen maanden op social media heeft begeven, zal het vast niet zijn ontgaan; Veel mensen lijken een groeiende ontevredenheid te voelen wat betreft het digitale tijdperk waarin we leven en de effecten daarvan. De nieuwste ontwikkeling daarvan voor zover ik heb gezien? De oproep om terug te keren naar 2016. De tijd waarin Instagram al wel groot was, maar er massaal gebruikt gemaakt werd van filters die analoge camera’s moesten imiteren, en waarin een deel van ons nog gebruikt maakte van meerdere apparaten in plaats van letterlijk alles met de mobiel te doen.

Oef.. dat is wat. Voor mij was 2016 een jaar dat aan de voorgrond stond van grote veranderingen in mijn leven. Lesgeven aan voornamelijk internationale studenten op het HBO, ontevreden zijn met het vakgebied waarvoor ik oorspronkelijk had geleerd, voor de tweede keer in mijn leven met het vliegtuig gaan en dan zonder mijn ouders helemaal aan de andere kant van de wereld zitten in het gezelschap mensen die ik later uit het oog zou verliezen.. Zoals mijn vader dan wel eens grapt: Je maakt wat mee als Vredestein band! En ja, deze band neemt sindsdien steeds vaker de toeristische route 😉

Terug naar het jaar 2016 zelf zou ik absoluut niet willen. Dat hoofdstuk heb ik afgesloten en dat mag wat mij betreft zo blijven. Maar het gevoel van begin 20 zijn en het idee hebben dat de wereld aan je voeten ligt? Daar valt absoluut wat voor te zeggen. En het allerbeste aan die tijd, wanneer we het hebben over het digitale tijdperk, was wellicht nog wel het gebrek aan algoritmes die de koers voor je proberen te bepalen en daar doorgaans nog in slagen ook.

Hoewel de boodschappen op verschillende manieren worden gebracht, met verschillende suggesties, komt het doel van elke boodschap wel steeds op hetzelfde neer: Vrij denken, vrij zijn – offline en niet voortdurend beschikbaar. Of wellicht wat botter gezegd: men wil niet langer slaaf zijn van mobieltjes. En eerlijk.. ik ben helemaal voor.

Denk ik dat we nu inderdaad massaal weer terug gaan naar analoge media zoals sommigen voorspellen? Nee, maar ik denk wel dat er steeds meer bewustwording wordt gecreëerd over de gevolgen van 24/7 online zijn en dat een groot deel van de mensen dit jaar op zoek gaat naar een betere balans. Zelf ga ik dit in ieder geval wel proberen. Zo ben ik momenteel bezig het boek Tiny Experiments van Anne-Laure Le Cunff te lezen (aanrader!) en ga ik daarnaast een activiteit herhalen die in 2025 al erg succesvol voor mij bleek te zijn, namelijk.. bingo!

Nee, geen bingo in het dorpshuis waarbij je dan prijzen kan winnen waarvan je eigenlijk wel weet dat je ze niet nodig hebt, althans voor sommigen dan, maar bingo met activiteiten die je gedurende het jaar wil doen. Stiekem misschien meer 2006 of misschien zelfs wel 1996 (hoi, kinder bingo op de camping!), maar het sentiment blijft hetzelfde: ga. gewoon. offline. Doe alsof het internet nog niet in je broekzak zit. Laat het weer een plek zijn die je af en toe kan bezoeken, in plaats van dat het je hele leven regeert.

Voor nu nog een gelukkig nieuwjaar en laat gerust weten: ga jij dit jaar ook mentaal terug naar een eerder tijdperk? Welk jaar is jouw inspiratie? En misschien nog wel de meest prikkelende vraag: welke tactiek is daarbij jouw favoriet? Ik zie je in de reacties 👋

Weg keuzestress #6 – Groot, groter, grootst?

Na vier weken komt mijn anti-keuzestress project ten einde en hoewel ik aanvankelijk dacht dat het niet zo’n groot succes was, denk ik daar nu toch anders over. Als we puur kijken naar afgemaakte projecten per week, dan is het namelijk niet zo’n groot succes geweest. Maar als we kijken naar het doorbreken van keuzestress, waar het mij voornamelijk om te doen was, dan heb ik toch wel degelijk hele grote stappen gezet. Of het project geslaagd is, hangt dus maar net af van hoe je het bekijkt.

Ben ik er in geslaagd om iets creatiefs te doen?
Definieer creatief zijn, dat is het eerste wat nu in mij opkomt bij deze vraag. Ik ben namelijk niet creatief geweest in de zin dat ik iets heb (af)gemaakt deze week, maar ik heb wel flink gewerkt aan mijn toekomstdromen. Dromen die te maken hebben met creativiteit, maar die nog niet de ruimte of de middelen hadden om uit te komen. En daarvoor heb ik best wel wat creatieve knopen moeten doorhakken!

Dus wat heb ik dan gedaan?
Vorige week schreef ik over hoe ik mijn hele papierblok uit elkaar wou halen en dat ik dat had gedaan. Het grote voordeel hiervan was dat ik nu allemaal papieren klaar heb liggen waar ik direct mee aan de slag kan, maar dat was niet eens mijn oorspronkelijke motivatie. Het was namelijk een A4 papierblok en ik had mijzelf beloofd dat als ik het hele papierblok had gebruikt dat ik dan eindelijk een A3 versie kon kopen. Echter.. er was een 1+1 aanbieding gaande voor het merk dat ik gebruik die bijna ten einde kwam en ik was niet van plan om deze te missen. Zuurvrije papierblokken zijn namelijk verrassend duur!

De tijd begon te dringen, dus wat was dan de beste oplossing voor dit probleem? Juist, dat was dus AL die papieren voorbereiden! Papierblok leeg = papierblok gebruikt. Want dat is het leuke van jezelf creatieve doelen geven: je mag ze ook creatief benaderen*. En daarmee heb ik onbedoeld een win-win situatie voor mezelf gecreëerd. Ik heb nu namelijk allemaal papieren klaarliggen die ik direct kan gebruiken, heb meer papieren tot mijn beschikking dan voorheen dus ik hoef niet bang te zijn dat ik materialen “verspil” als ik besluit om te experimenteren, én** ik kan het A3 formaat van mijn wensenlijstje strepen!

De A3 papierblokken samen met de voorbereide A4 papieren op hun nieuwe plek in de papierkast

Toch duurde het niet lang of de volgende uitdaging stond al klaar. Ik had namelijk van te voren niet helemaal bedacht waar ik de A3 papierblokken zou laten. Ja, ik had wel een ladekastje in mijn hoofd.. maar die staat heel ergens anders. Gelukkig bleken ze toch wel in mijn papierkast te passen, maar een eventueel A2 papierblok zou er niet in kunnen. Al ben ik voorlopig wel tevreden met groter en hoef ik nog niet grootst.

Uiteraard was deze plank niet leeg en kon ik vervolgens weer een stel dozen een nieuwe plek geven, maar de indeling is wel een stuk logischer nadat bijna elk voorwerp in mijn voorraad knutselmaterialen de stoelendans heeft gedaan. En.. ik ben weer begonnen aan een nieuwe ronde van ontspullen! Ik weet zo langzamerhand steeds beter welke materialen en hobby’s mij wel liggen en wat niet, dus ontspullen helpt mijn werkproces verder te stroomlijnen. Niets wat voor meer vertraging zorgt dan ongebruikte spullen die in de weg liggen..

Hoe gaat het nu verder?
Hoewel ik zeker plezier heb gehad van dit project, en het mij absoluut waardevolle inzichten heeft gegeven, ben ik ook wel blij om het nu eerst weer los te kunnen laten. Ik heb gemerkt dat ik het maar raar vond om tussen de project updates door andere dingen te delen op mijn blog, terwijl ik dat wel had willen doen. Dus nu eerst weer terug naar de “normale” posts. Hopelijk hebben jullie plezier gehad in het volgen van deze reis en ik kijk ernaar uit om weer nieuwe dingen in een ander formaat te delen!

* Het ineens anders interpreteren van je doelen is uiteraard geen geschikt advies wanneer je met andere mensen samenwerkt of werkt in opdracht van iemand anders etc. De meeste mensen kunnen het niet waarderen als een doel ineens veranderd en daar ben ik het roerend mee eens. Doe anderen een plezier en verplaats niet zomaar de eindstreep, dankjewel!

** Mijn schoonmoeder en ik hadden het vorige week over het gebruik van ‘wouden’ (informeel) versus ‘wilden’ (formeel) nadat ze mijn blog had gelezen. Daarom speciaal voor mijn schoonmoeder die van taal houdt en wel weer benoemd wou wilde worden: Vroeger zou je ‘èn’ hebben geschreven, dus met een accent grave als nadrukteken, omdat een accent aigu alleen op lange klinkers thuishoorde. Ik heb dit ook nog op school geleerd, maar blijkbaar is dit verschil in 1995 al afgeschaft. Weten we dat ook weer 😉