Pleidooi voor speelsheid

De meeste mensen zijn chronisch te serieus. Ik weet niet wat de exacte reden hiervan is, maar wat ik wel weet is dat steeds meer mensen langzaam tot dezelfde conclusie komen. Onze kleding, meubels en apparaten lijken alleen nog maar in saaie neutrale kleuren komen, onze gesprekken lijken voornamelijk te bestaan uit het (vooral negatieve) nieuws, politiek en beslommeringen.. Ik zeg niet dat ik het niet snap, per slot van rekening ben ik ook maar gewoon een mens en heb ik hier dus net zo goed mee te maken, maar soms vraag ik me toch wel eens af “kunnen we het leven niet iets leuker maken?“

Het goede nieuws is ja, dat kan zeker! Het slechte nieuws is.. dat er eigenlijk geen slecht nieuws te bedenken valt voor wat ik wil delen. Ha! Is dat een meevaller of wat?

Zonder gekheid; Social media lijkt het probleem van chronische serieusheid al langere tijd op de radar te hebben. Althans, van wat ik voorbij zie komen in mijn algoritmische bubbel. Men lijkt vooral de behoefte te hebben aan meer ‘whimsy’ in het leven, een term die mijn inziens in het Nederlands het best vertaald kan worden met ‘speelsheid’. Nog een passende vertaling is overigens ‘eigenzinnigheid’, wat eigenlijk ook wel weer heel passend is aangezien speelsheid, zeker onder volwassenen, haaks staat op serieusheid.

Afijn, speelsheid dus. Heel eerlijk gezegd kan ik uren over dit onderwerp praten, maar ik zal proberen het kort te houden. In het verleden heb ik mij al eens in het boek ‘Play’ gestort van Stuart Brown waarin het belang van spel wordt benadrukt. Nog mooier is dat dit boek ook uitleg geeft over de verschillende soorten van spel en dat je dan tot de conclusie komt dat volwassenen ook wel degelijk nog spelen. Stiekem zijn we dus helemaal niet zo serieus met zijn allen! We zijn ons er alleen niet echt bewust van omdat onze vormen van spel niet per sé hetzelfde zijn als spel onder kinderen. Speelsheid is in mijn ogen dan ook vooral het bewust opzoeken van hoe je spel en eigenzinnigheid kan toepassen in je eigen leven, iets wat voor iedereen anders zal lijken. We hebben immers ook niet allemaal dezelfde hobby’s!

Twee kleine portemonnees, een zeemeermin kat en een pluizig hondje. Op mijn beste Japans: Kawaii desu ne?

Een klein voorbeeld uit mijn eigen leven zijn deze twee portemonnees die ik onlangs heb gekocht voor spulletjes die anders los in mijn tas zouden slingeren. Uiteraard had ik ook een neutrale rechthoek kunnen kiezen, maar wat is daar nou leuk aan? Beide opties vervullen hetzelfde einddoel, maar hiervan krijg ik ten minste een glimlach op mijn gezicht als ik ze uit mijn tas vis! Het kind in mij is dan ook helemaal gelukkig met deze nieuwe aanwinst. Whimsy for the win!

Wat ik denk ik voornamelijk probeer te zeggen, is dat we niet bang moeten zijn om een tegendraadse keuze te maken. Natuurlijk zeg ik niet dat je dan maar gewoon de wet moet breken of iets dergelijks, vanzelfsprekend, maar wees niet bang om je persoonlijkheid wat meer naar voren te laten komen. Praat over je hobby’s en interesses in plaats van alleen maar de serieuze onderwerpen, draag kleding die jij leuk vindt ook als het niet trendy is, en leer vooral leven met zo nu en dan een vreemde blik jouw kant op. De wereld is ten slotte een stuk interessanter als we allemaal anders zijn en het leven daarmee een stuk leuker.

En wie weet.. misschien maak ik binnenkort nog wel een aparte ‘whimsy’ categorie hier op mijn blog, voor een wekelijkse of maandelijkse portie speelsheid uit mijn eigen leven of iets dergelijks 🤔 Als meer mensen dat doen, dan kunnen we ook elkaar weer inspireren! 💭

Terug naar de vulpen

Menig linkshandige zal niet met veel liefde terugdenken aan het leren schrijven met de vulpen. Vlekken in je werk, vlekken op je hand, met enige pech ook nog vlekken in je mouw.. En dan ben ik nota bene van de generatie die wél met links mocht schrijven, anders kreeg je er nog straf voor ook. Wat een genot was het om over te stappen op een balpen en al die vlekken eindelijk achter je te laten. Geen enkele linkshandige met gezond verstand zou ooit terug willen naar de vulpen, toch?

Mijn eerste vulpen in jaren, de Kaweco Perkeo met F punt in de kleur Iridescent Pearl

Tja, dus.. niet in mijn geval. Maar in mijn verdediging ben ik wel al mijn verstandskiezen al een aantal jaren kwijt, dus misschien verklaart dat wat? Hoe dan ook, ik ben sinds kort weer de trotse eigenaar van een vulpen en ik ben er oprecht heel blij mee! Ja, zélfs als er ondanks mijn pogingen zo netjes mogelijk te schrijven toch weer een klein vlekje ontstaat 😆

Nou moet ik toegeven dat ik ook op de middelbare school gek genoeg was om nog met een vulpen te schrijven, waardoor ik sowieso misschien meer ervaring heb opgedaan in redelijk vlekkeloos schrijven, maar het is echt niet onmogelijk om als linkshandige een vulpen te gebruiken zonder dat er tranen volgen. Het hangt vooral af van hoe je schrijft (onderhands, overhands of vanaf de zijkant) en hoeveel inkt er uit je pen komt. Nou is je manier van schrijven niet het meest makkelijke om te veranderen, maar gelukkig heb je wel meer controle over de pen en de inkt die je gebruikt. Oh, en het papier speelt ook nog een rol!

De belangrijkste tip die ik kreeg van mijn beste vriendin, die net zo’n gekke linkshandige is en inmiddels ook al een flinke poos weer met een vulpen schrijft, is om voor een pen te gaan met een fijne (F) of extra fijne (EF) punt. Ook helpt het om reviews te bekijken van de inkt die je van plan bent om te gebruiken. Doorgaans vermelden mensen hierbij de droogtijd van de inkt, maar ook welk papier ze hebben gebruikt. Want ja, die combinatie kan echt het verschil maken. Maar geen zorgen als de droogtijd wat langer is dan je zou willen of als je ander papier gebruikt waar de inkt niet op is getest. Het is vooral een kwestie van proberen, ervaren en zo nu en dan genoegen nemen met iets minder netjes werk.

Klein stukje bewijs dat ik écht met deze vulpen schrijf

Goed, terug naar mijn nieuwe vulpen want wat gebruik ik dan? Om te beginnen heb ik gekozen voor de Kaweco Perkeo met een fijne punt, een pen die werd aangeraden voor beginners. Ik had al vullingen gekocht van hetzelfde merk, in de kleur Midnight Blue, maar mijn pen werd geleverd met één van Kaweco’s Royal Blue vullingen. Of zoals ik het zelf graag noem: Basisschool Blauw. Sorry not sorry, het is gewoon waar 😂

Ik gebruik mijn pen vooralsnog exclusief in mijn Journal This A5 journal met glad 180 GSM papier. Deze journal is namelijk speciaal gemaakt om goed samen te werken met materialen zoals aquarel, markers en inkt, en heel eerlijk.. ik wil nooit meer een andere. Het is overigens wel een journal met stipjes, zoals je hierboven kunt zien, dus als je liever blanco papier gebruikt dan zal je even verder moeten zoeken. Maar echt.. chef’s kiss! Mijn vulpen glijdt over het papier zoals geen enkele balpen ooit kan evenaren en mijn inkt droogt meer dan snel genoeg. Heel enkel heb ik eens een vlekje en vaak komt dat dan door de puntjes op de i.

Mocht je je nou nog steeds afvragen wat mij bezielt om toch weer met een vulpen te schrijven als linkshandige, dan is het beste antwoord dat ik je kan geven dat ik gewoon graag mijn nieuwsgierigheid volg. In mijn vorige post schreef ik al over het belang van investeren in je creativiteit, en toegeven aan je nieuwsgierigheid is daar ook een belangrijk onderdeel van. Je weet niet altijd van tevoren hoe je iets vindt, totdat je het probeert. Bovendien lieve mensen.. het is gewoon een pen. Zo diep is het niet. Of.. misschien wel? 😉

Wat is creativiteit waard?

Laat ik maar gewoon meteen met de deur in huis vallen; We leven in een maatschappij waar het heel normaal is om constant te kijken hoe creativiteit gebruikt kan worden voor het genereren van inkomsten, maar zodra het gaat over investeren in creativiteit.. dan is het ineens taboe. Of ben ik de enige die dit zo ervaart? Wees eerlijk.. wanneer heb je voor het laatst geïnvesteerd in je eigen creativiteit zonder dit recht te hoeven praten voor je gevoel?

In tijden van onzekerheid zijn het uitingen van creativiteit die mensen helpen om de dag door te komen. Een schilderij dat je kippenvel geeft, muziek met tekst die maar al te herkenbaar is, een boek dat leest alsof het je dagboek is.. Iedereen heeft er wel een eigen verhaal bij. Maar zeker in tijden van onzekerheid zijn het ook de kunstenaars waar men op bespaart en, nog meer dan anders, op neerkijkt. En wanneer je aan die kant van het veld staat, tussen alle kunstenaars, dan kan het je ook het gevoel geven dat creativiteit geen prioriteit verdient, tenzij je het op een of andere wijze kan gebruiken als middel om levens te redden. Maar helaas, kunst kan nog altijd geen einde maken aan al die zaken die het leven zo zwaar doen voelen. Het helpt “enkel” het te zware gevoel te verwerken.

Juist daarin zit de waarde van creativiteit. Het biedt dan weliswaar zelf geen oplossingen voor problemen, maar het kan wel een nieuwe lens geven om diezelfde problemen door te bekijken. En dat kan op zijn beurt wél weer leiden tot nieuwe inzichten. Bovendien heb ik nog nooit gehoord van iemand die zich slechter voelde na creatief bezig te zijn geweest dan daarvoor. Tenzij je het hebt over perfectionisme, maar dat is weer een heel andere draak..

Dus, mocht je nog op zoek zijn naar iets van toestemming of een teken om te investeren in je creativiteit: Doe het gewoon, maar doe het voor jezelf. Koop een nieuw schetsboek voordat je oude helemaal vol is. Maak verflagen die je later niet eens meer zien kan. Brei een nieuw paar sokken zonder dat je ze te koop hoeft te zetten. Wees creatief en ervaar dat de wereld, hoe tijdelijk dan ook, toch ook licht kan zijn in onzekere tijden. Daar wordt het leven wel degelijk iets makkelijker van!

P.S. Dit is net zo goed een herinnering aan mijzelf want ook ik ben geneigd om creativiteit weg te cijferen ten koste van andere zaken.. Maar hey, liever consistent inconsistent dan opgeven!

Inspiratie buiten je comfortzone

Afgelopen weekend heb ik iets nieuws geprobeerd; Ik heb een workshop dichten gevolgd! Niet dat dichten zelf iets is wat ik nog nooit heb gedaan, alleen heb ik het niet eerder in het bijzijn van anderen gedaan. Helaas bleek de groep wegens de ijzel die we hadden iets kleiner dan verwacht (lees: ik was de enige deelnemer van mijn tijdslot), maar het was super gezellig en het heeft mijn interesse voor dichten weer verder aangewakkerd.

De workshop werd gegeven in de bibliotheek van Leek, onder leiding van, zoals ze het zelf heel mooi zegt, “schrijver, dichter en daarnaast mens” Diana Willemsen. Nou was het al jaren geleden dat ik in de bibliotheek van Leek was geweest, maar het blijft een gezellige plek. Zelf mis ik nog altijd de oude bibliotheek van Roden, met de mooie standbeelden van handen bij de voorgevel, maar ik snap dat het huidige pand wellicht een logischere keuze is met zijn plek in het centrum. Ook deze bibliotheek heb ik al jaren niet meer van binnen gezien, al schijnt ‘ie inmiddels wel weer een make-over te hebben gehad.

Goed, ik heb dus een workshop dichten gevolgd. Enerzijds omdat ik op mijn bingo kaart had staan om een workshop te volgen (je weet wel, die activiteiten bingo voor 2026), anderzijds omdat ik mij had voorgenomen om wat meer dingen te ondernemen buitenshuis. Want om nou voor de zoveelste keer een wandeling te maken, tja.. dat is leuk, maar dat levert niet zo gauw een ander resultaat op. Maar dingen buiten je comfortzone doen? Oei.. spannend.. Gegarandeerd dat het je brein prikkelt!

Nou hoef je jezelf natuurlijk niet in het absolute uiterste te gooien om uit je comfortzone te komen. Ik zou zelf bijvoorbeeld nooit gaan bungeejumpen, omdat dit voor mij gewoon te extreem is, maar het lijkt mij wel heel gaaf om misschien ooit nog eens suppen te proberen. Beiden een activiteit voor buiten, en iets wat ik nog nooit heb gedaan, maar ze hebben ieder een totaal andere energie. Uiteraard kan het ook kleiner; Je zou ook kunnen tekenen met je niet-dominante hand (ideaal als je probeert om perfectionisme los te laten) of gewoon een andere route naar de supermarkt kunnen nemen. Als het maar iets is dat wat anders is of gaat dan je normale routine, dat is vaak al genoeg.

In mijn geval was het nu dichten op commando, waarbij mij ook werd gevraagd om het resultaat voor te lezen. Overigens was ik vrij om hier nee op te zeggen, maar wanneer je de enige deelnemer bent naast de gastvrouw en haar partner.. nou, dat zou toch een gemiste kans zijn? Niets mis met een beetje feedback, vooral ook niet omdat de workshop werd gegeven in aanloop naar een heuse dichtwedstrijd. En heel eerlijk.. ik vond het écht super inspirerend! Het enige nadeel? Ik lag later in bed nog allemaal ‘elfjes‘ te schrijven in mijn hoofd waardoor ik bijna geen oog dicht heb gedaan die avond. Oeps!

Een grote schoonmaak voor mijn bovenkamer

Al wekenlang ben ik bezig met opruimen en ontspullen van allerlei dingen in mijn omgeving. Niet alleen het huis, maar ook mijn digitale verblijf moet het ontzien. Op het oppervlak lijkt het wellicht alsof ik aan een vervroegde lenteschoonmaak ben begonnen, maar eigenlijk is het meer een grote schoonmaak voor mijn bovenkamer. Want om heel eerlijk te zijn.. ik hoor door alle spullen mijn gedachten niet meer.

Iedereen is denk ik inmiddels wel bekend met Marie Kondo’s “does it spark joy?” of het fenomeen ‘döstädning‘ (Swedish Death Cleaning), maar wat voor mij de echte oogopener was, was het concept van de ‘silent to-do list‘ van Fumio Sasaki. Volgens Sasaki stuurt elk voorwerp in ons huis constant stille eisen aan ons. “Ruim mij op, geef mij water, ik moet nog afgemaakt worden“, noem het maar op. En wanneer je brein, zoals de mijne, van nature al overuren maakt en nooit eens stil is, betekent dit dus nog meer chaos dan normaal.

Bovendien, zo bleek uit deze studie van 2009, zijn met name vrouwen erg gevoelig voor rommel. Zo zorgt rommel bij vrouwen, meer dan bij mannen, voor een verhoogd cortisol gehalte en raad eens wat het gevolg daarvan is? Stress.. want cortisol wordt niet voor niets het belangrijkste stresshormoon genoemd. En wanneer iets rommel is, even voor de duidelijkheid, verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.

Vision boards van voorgaande jaren, onderdelen van oude projecten, voorwerpen zonder thuis.. rommel!

Goed, in mijn (digitale) leefomgeving ervaar ik dus veel rommel en daarmee stress en lawaai in mijn hoofd. Niet bepaald de beste combinatie voor iemand die probeert om creatief bezig te zijn. Zeer afleidend, zelfs. En ik denk dat mijn keuzestress mede te danken is aan precies die chaos. Zelfs al blijft de rommel beperkt tot een gesorteerd hoekje op mijn bureau, het blijft storen. Hoog tijd om op te ruimen!

Tja.. je voelt hem al wel aankomen denk ik.. opruimen en ontspullen betekent dus keuze na keuze na keuze maken. Help! Nog meer stress!! Maar de enige manier om uit die cirkel te komen, is door toch ergens te zeggen: genoeg is genoeg. Gelukkig heb ik dit punt inmiddels bereikt. Dusdanig zelfs dat ik nu afscheid kan nemen van spullen die ik voorheen zou hebben bewaard “voor het geval dat.” En al de spullen waar ik toch nog niet helemaal zeker over ben? Ach, gelukkig heb ik ook nog een zolder.. komt tijd, komt raad zeggen we dan maar 😉